< Terug naar overzicht
In quarantaine op Vuurland (deel 2)

In quarantaine op Vuurland (deel 2)

Reisbegeleidster & fotografe Nicoliene van Leeuwen werkt al jaren in Patagonië en woonde er tot voor kort. Zij heeft haar hart verloren aan een huskykennel in Ushuaia. Deze uitzonderlijke locatie is haar thuishaven gedurende de Argentijnse quarantaine. 


Half juni. Argentinië is nog steeds in quarantaine, hoewel de beperkingen langzamerhand wat versoepeld worden. Ondertussen trekt de natuur zich nergens wat van aan. De herfst was prachtig als altijd en kleurde mijn uitzicht oranje, rood en geel. Nu is deze voorbij en is de bodem bedekt met een tapijt van blaadjes. De winter is in aantocht. De nachten zijn koud, de dagen kort en de zon komt nog maar even boven de bergen uit hier op 54 graden zuiderbreedte (ter vergelijking, Nederland ligt op 52 graden noorderbreedte). Ik kan nog steeds geen kant op en blijf dus voorlopig waar ik ben, in de kennel. En ik slaap als een roosje. Tenminste..

Half vijf ’s morgens: abrupt word ik uit mijn slaap gewekt door een hoop kabaal buiten. Broek aan, trui, rubberlaarzen en jas en met mijn hoofdlamp op kijken wat er aan de hand is. Ondanks mijn verziendheid is dat niet heel moeilijk. Heel veel lichtgevende ogen kijken naar mij, en daarna in de richting waarin ik moet zoeken. Ik word begroet door de ontsnapte, vrolijk  kwispelende Yingo. Als hij terug op zijn plek is en de rust hersteld is, wens ik de roedel een goede nacht en nestel ik mij weer onder mijn drie dekens. Het is koud buiten. Nog ruim twee uur slapen. Hoop ik. Als de wekker gaat, is het nog donker. De honden zijn al ruim een uur wakker, dus ik ook. In de vroege ochtend wekken ze me met hun hemels gezang, wat nog warm onder de dekens een mooi begin van de dag is. Ik kleed me aan, zet een ketel op het gas, was me en zet een muts op. Het is echt koud, ook binnen. Er zijn een paar gaskachels in de houten hut, maar de living heeft alleen een houtkachel. Tijd om vuurtje te stoken. Ondertussen is het water heet en maak ik een bak koffie. Langzaam begint het landschap zich uit te tekenen en worden de contouren van tientallen hondenhokken zichtbaar. Het late maanlicht weerkaatst op de ijzel op de harde ondergrond. Terwijl ik het vuur nog wat verder opstook en me koester in de warmte, geniet ik op deze vroege morgen van het uitzicht en de stilte. Heel even.  


Ik ben inmiddels twee maanden langer in Ushuaia dan ik gepland had. Het is natuurlijk een extreme situatie waarin we nu leven, maar het blijkt maar weer, het leven is slecht te plannen. Aan de andere kant, dat houdt het avontuurlijk en verrassend. Mijn komende reizen en ticket naar Nederland zijn gecanceld. Maar ondanks dat de vooruitzichten nog niet heel hoopgevend zijn, voel ik me vrij. Geïsoleerd in het paradijs, maar vrij. Ik ben gezond, heb een dak boven mijn hoofd, eten, voel me bevoorrecht dat ik in de kennel een vrijheid heb die voor mensen in de stad grotendeels beperkt is. Ik ben dagelijks omringd door prachtige natuur en adem schone lucht. Ik ben happy in deze roedel van trouwe honden, voor wie een aai over de kop alleen al tot een dankbare blik, tevreden zucht, onstuimige sprong of liefdevolle lik leidt. Elke dag met Picante is waardevol; Pure liefde op vier poten. En alsof dat niet genoeg is, kan ik kiezen uit tientallen natte neuzen als ik daar behoefte aan heb. Zoals Emilia die haar neus tegen mijn wang aandrukt en intens kreunend geniet of Losu, een grote Siberiaan, die twee grote poten op mijn schouders laat rusten en me een vriendelijk zachte hondenknuffel geeft. De beste remedie voor een moeilijk moment. Samen met de honden kijk ik uit naar de magie van de winter hier. Het geluid van verse sneeuw onder mijn voeten. De lucht vol zuurstof. Het aanstekelijke geblaf van de honden als de tuigen tevoorschijn komen. Dit is hún tijd. Tijd voor lange sledetochten door de sprookjesachtig mooie vallei. 



Voor de thuisblijvers: ook dit gaat voorbij, zoals alles. En daarna ligt alles open. Hopelijk kunnen we allemaal weer op reis. Misschien met een ander besef. Misschien met meer eerbied voor de natuur. Misschien bewuster en kleinschaliger. Mogelijk moeten we pas op de plaats maken. Dichterbij huis reizen. Ik weet het niet. Maar ik sta open voor een nieuwe mogelijkheid, een mooie kans. Mijn favoriete motto is al jaren ‘als niets zeker is, is alles mogelijk’.  

Tot slot een aanbeveling voor een mooi boek nu we thuis zitten: ‘De kunst van het reizen’ van Alain de Botton (origineel: The art of travel). Een filosofische kijk op reizen en daarmee iets om over na te denken! Blijf gezond allemaal & geniet van de lente daar! 

  • Heb je het eerste gedeelte van het blog al gelezen? Deze vind je hier.
  • Wil je een live impressie van Nicoliens verblijf? Bekijk dan hier haar video.
  • Voor meer foto’s uit de kennel, zie @nicoliene_la_nomada (Instagram)

Laat een reactie achter

 

Korting op je volgende reis?

Laat je email achter en win! 

Wij verloten 2x €125,- korting! De korting is een jaar geldig en in te zetten op ons gehele aanbod. 

Door deelname schijf je je in voor de wekelijkse Sawadee nieuwsbrief. Sawadee respecteert jouw privacy en gebruikt hiervoor de richtlijnen vanuit de AVG wetgeving. Bekijk ons privacybeleid.