< Terug naar overzicht
Drie duikfanaten vertellen

Drie duikfanaten vertellen

Vol verwondering zweven door een stille onder waterwereld. Duiken is kiezen voor een wereld apart. Eenmaal in de greep van het duikvirus, kom je er nooit meer van af. Trips & Trails vroeg drie fervente duikers naar hun ervaringen.

Als je aan Gunnar de Wit (36) vraagt wat er zo bijzonder is aan duiken, dan is zijn eerste reactie: 'De stilte om je heen. Het enige wat je dichtbij hoort, is je eigen ademhaling, de bubbels om je heen. En soms hoor je de papegaaivissen œgrazen', als ze met hun snaveltjes stukjes van het koraal schrapen. En ja, er is ook altijd wel een beetje spanning: want je weet nooit wat je gaat aantreffen achter de volgende hoek van het rif. Samen met je buddy heb je twee paar ogen om niet alleen de grote vissen, maar ook bijvoorbeeld kleine slakken te ontdekken die diep verstopt zitten in het koraal.'

Helpen als het moet

Gunnar, die zich met zijn kwalificatie als Divemaster op een van de hogere sporten van de ladder der duikbrevetten bevindt, heeft al heel wat duiken in zijn logboek staan, maar heeft zijn buddy nog nooit nodig gehad om hem uit de brand te helpen. 'De apparatuur is tegenwoordig zo ontzettend goed en betrouwbaar. Dus is je buddy, die er is om je te helpen in nood, in de praktijk iemand waarmee je ervaringen deelt: hij kan je op dingen wijzen waar jij net compleet voorbij bent gezwommen, en andersom.'

Mooiweerduiker

'Ik ben eigenlijk wel een beetje een mooiweerduiker. In Nederland heb ik ook wel gedoken, maar daar is het water koud en troebel. Je ziet niet zoveel. In de tropen is het water lekker warm en meestal is het zicht ook beter. Ik heb in Mexico, Belize, Honduras, Australië, Maleisië en Thailand gedoken, maar om daar nu echt een favoriet uit te noemen, is moeilijk. Als er mooi, gezond koraal is en helder zeewater, dan is het eigenlijk meteen al genieten zodra je onder water bent. Je weet eigenlijk nooit wat je aantreft, het is elke keer anders. Soms zit er een onverwacht hoogtepunt tussen. Zoals de keer dat ik door de stuurhut van een scheepswrak voor de kust van Honduras was gezwommen en er precies op het moment dat ik naar buiten kwam een school barracuda's voorbijzwom.'

Nancy de Roode (27), die net als Gunnar op afdeling Luchtvaart van Sawadee werkt, had ook één van haar meest indrukwekkende ervaringen op een scheepswrak - het Yongala Wreck - voor de kust van Australië. 'Het was een driftdive, wat betekent dat je je door de stroming laat meevoeren en je je dus minimaal hoeft in te spannen. Het wrak ligt op een geïsoleerde plek in open zee, waardoor het de enige plek van beschutting is voor een enorme hoeveelheid vissoorten uit de omgeving. De stroom voerde ons langs een etalage van vissen, zeeslangen en murenen die met hun grote koppen uit het schip staken.'

Misverstand over haaien

Een ander hoogtepunt was aan de andere kant van de Stille Oceaan, in de wateren rondom de Galapagos-archipel. 'Het staat erom bekend dat er veel hamerhaaien zitten, en als je daar gaat duiken, zie je ze vrijwel altijd. Om dat te mogen meemaken, is echt een heel bijzondere ervaring. Je blijft wel op een afstandje, maar echt heel gevaarlijk is het niet. Dat is een beetje een misverstand over haaien. Ik hou echt van grote vissen; haaien en roggen vind ik bijvoorbeeld geweldig. Eigenlijk kies ik mijn volgende duikbestemming niet uit op land, maar op het soort vissen dat ik er aan kan treffen. Zo hoop ik nog eens met walvishaaien te kunnen zwemmen, en die vind je alleen maar op bepaalde plekken; in de Filippijnen bijvoorbeeld, of voor de kust van West-Australië.'

Het is een soort ruimtereis

'Ik kan duiken eigenlijk het best omschrijven als een soort ruimtereis. Het gevoel van gewichtloosheid onder water, dat vind ik echt super relaxed. Overigens was dat de eerste keer niet zo hoor. Bij mijn eerste duik, toen ik in 2006 in Thailand mijn open water padi (het eerste duikbrevet) ging halen, raakte ik meteen in paniek en wist ik niet hoe snel ik weer naar boven moest komen. Je moet echt even het vertrouwen krijgen in je materiaal. Maar als je dat eenmaal hebt, dan komt er een heerlijk gevoel van rust over je tijdens het duiken. De mooie kleuren, het koraal om je heen, het gevoel dat je zweeft en met je ademhaling alles beheerst, werkt erg ontspannend. Hoe rustiger je bent, hoe minder zuurstof je nodig hebt en dus hoe langer je onder water kunt blijven. Het is de kunst om zo zuinig mogelijk met je zuurstof om te gaan. Want als jij al uit het water bent terwijl de rest nog lekker een kwartier door kan, dan baal je.'

Elke dag een andere duikspot

Nancy deed haar tweede duikcursus in Australië, tijdens een zogenaamde live aboard over het Great Barrier Reef in Australië. 'Dan breng je een aantal dagen door op een schip, waarbij je elke dag een andere duikspot opzoekt. Je bent echt met duikfanaten onder elkaar. Je maakt tot wel vijf duiken per dag.' Ook Michael Sikkema (44) verlengde zijn reis door Australië met een dergelijke live aboard. 'Eerst verbleef ik twee nachten in een leuk hotelletje in Cairns en daarna stapten we op de boot die in ongeveer drie uur naar het buitenste rif voer, met zo'n dertig passagiers en zeven bemanningsleden aan boord. Onder de aanwezigen was ik met mijn vijftig duiken nog maar een beginneling - er waren Australiërs bij die tot wel honderd duiken hadden gemaakt - maar er waren ook mensen bij die er kwamen om hun open water-brevet te halen. Erg bijzonder waren de nachtduiken. Het was voor mij de eerste keer dat ik 's nachts alleen met een buddy dook, dus zonder gids die de weg wijst. Je duikt dan eigenlijk in een zwarte ruimte, het enige wat je ziet, is wat er in de bundel licht van je lantaarn verschijnt. 's Nachts zijn er natuurlijk andere soorten actief: bijzondere vissen en kreeften. Je ziet ook vissen die op de zeebodem liggen te slapen.'

Minder gepiel, meer genieten

Michael heeft behoorlijk wat afgereisd in 's werelds wateren en Australië is voor hem bijzonder. 'Normaal gesproken heb je een duikpak aan, dat naar gelang de dikte ervan je drijfvermogen beïnvloedt. Maar op het Great Barrier Reef was het water tussen de 27 en 29 graden, warm genoeg om zonder duikpak te kunnen zwemmen. Dat betekende dat het duiken gemakkelijker was, want je hoeft niet in de weer met een vest om je drijfvermogen te corrigeren en lood om je te verzwaren. Minder gepiel betekent meer zuurstof - en dus langer genieten.'

Snorkelen als alternatief

Soms is duiken echter geen optie. Gunnar: 'Als je last hebt van je longen, bijvoorbeeld door astma of bronchitis, dan kun je helaas niet duiken. Dan is snorkelen een goede optie. Het is natuurlijk wel iets heel anders dan duiken en je komt wellicht wat minder diep dan de duikers, maar je ziet even veel. Dat je ondiep zit, heeft zelfs het voordeel dat je veel meer kleuren ziet. Op grotere dieptes dringt minder licht door, waardoor alles blauwer lijkt. Voor veel mensen is snorkelen ook de eerste stap richting duiken. Bij de meeste duikscholen zul je als snorkelaar met een duiktrip mee kunnen. Daar heb je dan wel het meeste aan als het rif niet te diep onder je ligt.'

Nancy: 'De grote vissen waar ik erg van hou, zitten meestal wat dieper, maar snorkelen kan superleuk zijn, waarbij je net zo goed kunt genieten van kleine vissen, zoals clownsvisjes, maar ook zeeslakken en zelfs zeeschildpadden. Ik heb zelfs een keer gesnorkeld met walvissen bij Galapagos. We kwamen ze onderweg naar de duikschool tegen en zijn toen met onze snorkels het water in gedoken. Kun je nagaan - de dag was toen nog niet eens begonnen!'

Laat een reactie achter

 

Sawadee Reisevent 24 november
DeFabrique, Utrecht

  • Lezingen door documentairemaker: Ruben Terlou (foto: Merlijn Doomernik)
  • Lezing door reisjournalist Sander Groen
  • Tafelsessies: reizigers voor reizigers
  • Een schaatsbaan!
  • Doe inspiratie op voor je volgende reis.
Kom je ook? Meld je gratis & vrijblijvend aan.